Wednesday, October 18, 2017

Botelya-Barya (Bughaw)


     Meron akong apat na coin jars, mga botelya para sa barya. Lahat ng natitipid ko sa aking baong pangdalawang linggo (biweekly allowance) na mga baryables ay nahahati sa dalawang botelya, sa bughaw at sa dilaw. Lahat naman ng natipid ko na papel ay nahahati sa natitirang dalawang botelya pa, sa pula at lila.

     Dapat ang cash on hand ko bago ko withdraw-hin ang dumating na suweldo, hangga’t maari ay Php 0.00. Kumbaga, kailangan liquidated muna kumbaga sa gobyerno. Alam ko dapat lahat ng pinuntahan ng pera ko hangang kapiso-pisuhan. Tapos, panibagong budget na naman ako.

     Minsang bumisita si Mama, hinuho ko na yung bughaw na botelya. “May Puhunan” ang label ng bughaw na takip. Dito napupunta ang lima at sampum pisuhin. At sa loob ng sampung buwan ay nakaipon naman ako ng Php 540. Nasa lima’t kalahating dosena rin ‘yun ng Kopiko Twin Pack na tinitimpla ni Mama para sa mga nagbubulante sa madaling araw. Tamang-tama raw dahil pinasalubungan s’ya ng kaibigan n’ya mula Qatar ng termos na may gripong di-pindot.

     Conditional cash transfer ang ibinigay kong mga barya. Kailangang itala ni Mama ang araw-araw n’yang benta sa maliit na notepad na binigay ko sa kanya. Kailangan ding magbigay sa’kin ng Php 100 sa katapusan ng buwan bilang savings. Pero duda ako kung kakayanin ngang magbigay buwan-buwan, baka ibaba ko na lang ng Php 50 kada buwan.

     Gagawa kasi ako ng bagong botelya, ang aming travel bottle.

Sunday, October 15, 2017

Bumili ka ng Utak: Spotting a Fake News

When in doubt, fact check.

Dati natatawa pa ako kapag may kumakalat na fake news. Seryoso ba, may napaniwala 'yung article na 'to? Pero ngayong hanap-buhay na rin ang pagsusulat ng fake news, nakakabahala na 'yung pagkabulag ng marami. Hindi na healthy na malamang maraming Pinoy ang sobrang busy. Sobrang busy para magtimbang-timbang. Kaya ito ang ilang tips para hindi ma-turn off si crush dahil lang nag-like o nag-share ka ng fake news:

1.) I-tsek ang By-line.  Sino ba ang sumulat? Dating sexy starlet? Anonymous blogger? I-research muna kung may scandal ba s'yang kinasangkutan dati. May pangalan ba s'yang nakataya? Gaano ba s'ya ka-credible sa paksang sinusulat n'ya? Timbangin kung bakit kaya n'ya sinulat ang article.

2.) I-tsek ang About Us (Kahit walang tayo). Tungkol saan ba ang blog/page/website? Balita ba talaga ang inilalathala nila? Kailan sila nagsimula? This past eleksyon lang ba? Urirating mabuti kung sino ang sponsors ng page. Sino-sino ang nagla-like at nagshe-share, may totoo ba silang profiles? Ngayon, kung sa sukat mo'y magka-utak talaga kayo, sige lang, i-share mo.

3.) I-review ang definition ng news. Ang balita ay lathalain tungkol sa mahalagang pangyayari. Hindi nag-oopinyon ang balita. Hindi rin naglalarawan. May pagpapahalaga sa akyurasi ng mga datos. Ang balita ay may sources, hindi puro raw at daw. At lalong higit, hindi nagnanakaw ng larawan mula sa iba pang balita. Kahit sa blog, responsable pa rin ang manunulat para sa kahit anong inilalathala n'ya.

4.) Basahing mabuti. Kahit masama 'yung content. Kung responsable talaga ang manunulat, maayos ang grammar; nasa Ingles man o Filipino 'yung fake news. ABUSADO PA MINSAN SA CAPSLOCK AT EXCLAMATION POINT!!!!!!!!!!! Minsan may emoticons pa kasama ng mga mura. Ang sakit -sakit sa mata! Fake news na nga ayaw pang ayusin. Pumasa ba kayo sa Sulating Pormal?! Kaya magtataka ka kung bakit ang daming nagbabasa at nagpapakalat.

5.) When in doubt, fact check. Kung hindi ka sigurado, magbasa sa ibang news sites. Alisin ang 'bayarang media' mentality. Kung may bayarang media, pangalanan aling pahayagan at sinong nagbayad. Kung wala, trash talk lang ang 'bayarang media'. Huwag basta maniwala sa mga YouTube videos. Mas maraming news sites na nagbalita, mas kapani-paniwala.

6.) Choose your battles. 'wag ka nang mag-engage sa pakikipagsagutan sa comment section. Feeling ko nakakapag-generate ka pa lalo ng income para sa mga fake news writers kapag mataas ang post engagements nila. Pinaka mainam na i-report ang mga fake news sites and posts. Sa Facebook, i-click ang "v" icon sa bandang kanan ng post. I-click ang report. Tapos, "I think it shouldn't be on Facebook". Tapos, "It's a false story". Puwedeng i-hide lahat ng posts sa site na 'yun or permanently i-block mo na sila. Gutumin mo 'yung mga fake news writers.

7.) I-tsek ang emotional faculties mo. Namuhi ka lang ba lalo sa mundo or sa ibang tao after mong mabasa 'yung article? Ngayon, kung nagalit ka lang at wala ka nang napulot sa article baka hindi na healthy na magbasa nang magbasa pa mula sa site na fina-follow. Kadalasan, fake news ay trigger ng galit at harsh na reaksyon, 'yun lang bukod sa kinokondisyon ka sa mga maling pinagmumukhang tama.

Kung may kaibigang nagpapakalat ng fake news. Warn her out of concern. Wag iparamdam na tanga s'ya. Baka biktima lang, dahil too busy para mag-research. Never lose a friend over a shared fake news. At kapag marunong ka nang mag-spot ng fake news, baka i-unblock ka na ni crush. Ayiii!

Yours trolly,

Dyord
Oktubre 14, 2017
White House

#







Saturday, October 14, 2017

Tea Time


     Bumisita si Mama sa bahay.

     Nagpakulo ako ng tubig. Para sa tsaa na kakabigay lang ni Eyah. Hindi ko alam kung saan n’ya nakuha ang panlasa para sa tsaa. Sinubukan ko ring pag-aralang uminom noong hayskul, pero kape talaga ako. Pala kape rin naman ang nanay ko. Tsaa lang talaga ang maiinom sa tinutuluyan ko dahil hindi pa ako nakakapag-groseri.

     Hindi man lang daw ako umuwi noong patay si Tatay. ‘yung pinaka matanda sa aming kapit-bahay. Kilala rin si Tatay na hilot sa’ming lugar, ‘yung nagtatapal na may bulong. Buhay na buhay daw sila nung may patay. Lalo na si Top-top, pamangkin ko. Palagi raw kasing may kape, tinapay, kanin, at ulam. Paano lagi na raw kasing kahati sina Vernon sa suweldo ni Papa. Eh, ilan na ba ang anak at pinapagatas ng kapatid ko? Tatlong sunod-sunod at hindi ko pa nga alam hanggang ngayon kahit ang palayaw nung bunso.

     Kaya hindi rin ni Mama mabayaran ang pagpapasukat sa lupa. Hindi pa nga ito napapatituluhan. Deeds of sale lang ang hawak n’ya. Kasi nga laging kapos. Aba, Ma, hindi ko ilalagay ang pera ko d’yan at ayoko namang tumira d’yan. Ayaw din naman naming tumira sa subdibisyon. Pero iniisip din namin na sayang naman ‘yung inuupa ko na 30K taon-taon. Pareho naming gustong tumira sa bukid. ‘yung makapag-alaga ng mga manok na tagalog at baboy-ramo at makapag-farm-farm. Gumawa ng sariling spice bottles. Makapagluto at makapaglako ng turon at kamote-cue.

     Kaya lang medyo malayo pa kami para makabili ng lupa sa bukid. 

Eligibility

Pauli-uli sila.

     Hagip lagi ng tingin kahit walang ilaw. Bawat kibot parang yabag, kahit manipis ang mga biyas. Walang ano-ano’y humahagilap ng tambo. Awtomatikong kumukulo ang dugo. Sumisingkit ang mata at lubhang tumatalas ang tainga. Kung maglagas man ang pagkakasinsin ng buli, ‘lampaki. Pipitpitin sila hangga't tumigil sa paggalaw ang mga antena. Hangga't hindi humiwalay ang mga biyas sa dunggot na katawan. Hahayaang maglamutak sa puti kong sahig. Wawalisin ko ko sa may pinto. Pero hindi ko sila itatapon. Aasahang kikilabutan ang iba pang may antena. Aasahang sa umaga ay uusisain sila ng mga langgam at kakalat ang pakpak. Ang natirang pakpak ang balita. Balita na lang silang uuwi sa kanilang mga lungga. Aasahang sa susunod na gabi wala nang magmamantsa sa’king sahig. Lalong humaba ang gabi at dumami ang mga balita, nabulag na ‘ko sa pagkasingkit. Palubay nang palubay ang salansan ng buli. Lahat ng may antena, kinakalos. Hindi na kaya ng muryatik ang mga mantsa. 

Pauli-uli pa rin sila.

#


Label

Mga Sangkap:
Sundalo, pangulo, diktador, abogado
Pamilya, kaibigan, panatiko, at asawa
Utak-palit-dyaryo, bala, baril, batuta,
(may mga nawawala...)
Araneta, San Juanico, Nutribun,
Mga piping papel, sigaw ng subersyon
Babad sa dugo, binurong pilit kahit mabaho,
Nasupil sa nakaw. Kriminal. Bayani.

Paalala:
Mahirap lunukin.
Lalo kung tunawin.

#


Now Open

Muling itutulak ang pinto
Babatiin ng tansong kalansing
Malalanghap ang talulot
Mga di iilang beses na rin
Parokyano na kung aaminin

Hihiga sa kumakantang dilim
Maglulumpiang hubad 
Hahayaang mamili ka ng sahog
Paghawi sa kurtina ang hudyat
Ng pagkakalapirat ng nakatambad na balat
Nakahain ang bukas na lumpia
Naghihitay ng mga matigas na pagnguya
Kakagat sa labi, pipikit ang mata
Ilulubog ang ulo sa butas
Habang ikinawag ang mga paa
Idampi ang mga maiinit na nguso
Higuping muli ang walong demonyo
Lumalangitngit ang hapag
Kung saan ang nakahain
Ang nasasarapan, wag mong tigilan
Gumuguhit ang kuko sa anit - Sinasabunutan.
Ngunit walang pakialam, kundi ay pakiramdam.
Dinuduyan ng samyo ng luyang dilaw
Hanggang nagbubumagal,
At matikman ang 'yong sabaw
Na ang sabi'y maganda rin sa panunaw.

Itutulak muli ang pinto
Nagpasalamat ang pakalansing na tanso.

#











Ito ay kalahok sa Saranggola Blog Awards 2017

Monday, October 9, 2017

Tetai



     Bago man lang s’ya maging Japayuki, kumain kami ni Roy sa labas. At sakto namang walang gaanong tao sa kinainan namin kundi ‘yung staff lang. Siguro dahil hindi pa suweldo (+ 2day ) o kaya naman ay hindi lang talaga pang masa ang lasa ng menu nila. Kaya naman puwede kaming mag-ingay, magkuwentuhan tungkol sa plano sa buhay, pulitika, kultura, nang walang mao-offend na ibang tao.

     Isa sa mga nabanggit n’yang natutunan tungkol sa kultura ng mga Hapon ay ang tetai. Palagiang pagbibigay ng compliments sa ‘yong mga katrabaho. Kahit na hindi maayos ang performance nila, i-compliment pa rin sa ngalan ng harmonious working environment.

     Parang kaplastikan pero sabi nga; may malaking epekto ang mga sinasabi ng mga nasa paligid mo tungkol sa’yo. Kung palagiang sinasabihan ka ng good job kahit hindi naman, baka eventually ay maging good job na nga ang output mo.

    O kung hindi man mabago, at least hindi magiging nakakalason ang opisina dahil sa mga negatibong puna. Lalo na kung ipinangangalandakan sa lahat ang pagkuskos sa mukha mo ng mga hindi mo pa natatapusan, kahit ‘yung good performing nalalason na rin.

     Natawa na lang ako nang maalala ang trabaho namin sa Kagawaran. Kapag tatrabahuhin pa’y tulakang-tulakan, pero kapag accomplishment na’y agawang-agawan na. Hindi mo rin naman daw talaga maiiwasang magkumpara ng kultura nung ng-aaral sila sa agency, sabi ni Roy. Pero sana naman din, ‘wag nating iwasang matuto sa magagandang kultura ng iba.

     Mga tatlong taon si Roy sa Japan, sana’y marami s’yang pasalubong na kuwento at magandang asal pag-uwi. Lalo na ng magandang asal. Inubos namin ang lahat ng nasa plato namin. Dahil mahal. Lalong higit na dahilan ay nag-itadakimasu kasi kami.

     

Saturday, October 7, 2017

Si Ate Deli at ang kanilang buhay sa Pulong Kamatis



“We need storytelling. Otherwise, life just goes on and on, like the number of Pi”
                                                               -Ang Lee, director of Life of Pi

    Kaya nagprisinta at nagpumilit na’kong isaksak sa kalendaryo ko na gagawa kami ng isang istorya kada karatig kong bayan dito sa Batangas na natulungan na ng aming Kagawaran. Kapag nasa mga meetings kasi kami, mapapansin mo na puro numero ang ipiniprisinta ng bawat programa at empleyado. Parang ‘yung mga tao,  naging numero na lang na kailangang iproseso. Kaya pinilit namin na sa daan-daang natulungan ng Programa ay magkaron man lang kahit isa o dalawang pangalan. Magpe-present kami ng social impact stories sa mga susunod naming meetings.


Si Tsang Lorie habang nakikipagkuwentuhan sa mga kasapi ng
Sustainable Livelihood Program sa Laiya Ibabaw.

    Si Ate Deli ng Brgy. Laiya Ibabaw sa bayan ng San Juan ang una kong nakilala. Matagal na rin s’yang nakakatanggap ng tulong mula sa Pantawid. At malaking tulong ‘yon para sa kanilang mga pumapasok na mga hayskul, magkano lang ba ang kinikita nila sa pagbubukid at sampo ang kanilang anak.

   Naging parent leader na s’ya sa Pantawid at pagkatapos ay naging konsehala ng baranggay at pangulo ng samahan ng mga magulang sa eskuwelahan. Ngayon, pangulo naman si Ate Deli ng asosasyon nila sa Programa na nagpapahiram ng puhunan sa kanilang maliliit na negosyo.Leaders are made sa kaso ni Ate Deli.

   Sinadya namin ang bahay nila sa Sitio Pulong Kamatis. May kalayuan sa baranggay hall, walang sasakyan, maputik, at madawag. Suot ko pa naman ay ‘yung Converse ko na sneakers na puti ang sole. Kako’y  lumabas na lang din kami ng opisina ay  lubusin na, hindi naman kami mga diwata na hindi dapat napuputikan. Kaya nga groundworking.
   Sa daan nabanggit sa akin ni Ate Deli na sampo ang anak n’ya ngayon pero kung buhay lahat ay labing-apat. Ilan sa kanyang mga anak ay may pamilya na ngunit hindi naman lubusang handa kaya inaagapayan pa rin n’ya hanggang ngayon. “Mga honor student pa naman,” panghihinayang n’ya. Pagsasaka ng mais at mga gulay ang ipinangtaguyod sa pamilya at katiwala lamang sila ng malawak na lupaing sinasaka.




Parang sa Sitio Pulong Kamatis

   Hindi pa sementado ang daan papasok ng Sitio Pulong Kamatis. ‘yung bahay nina Ate Deli ay nasa kabilang ibayo pa ng malawak na parang. Parang na kapag tag-ulan ay matubig at maputik. Nakumpirma ito ng tumubog na Converse ko. Wala pa kami sa kalahati’y napasok na ng tubig ang loob ng sapatos ko. Nagsasabaw pa naman ang mga tae ng kalabaw at baka sa tubig. Ginagamit daw ang kalabaw na tagahila ng kawayan at kalakal papuntang barakahan sa Bulsa o bagsakan ng mga ani sa bukid. Hindi kasi abot ng de gulong ang barakahan lalo na kung maputik kaya ipinapahila sa kalabaw. Kagaya ng kamote, 20 pesos per sako ang sita sa kalabaw at hanggang apat na sako (80 pesos) lang ng kamote ang kayang hilahin ng kalabaw. Kasapi rin ng Kapamilya Sustainable Livelihood Program Association ang may-ari ng kalabaw carrier services.
   
   “Dini nadaan ang aking mga eskuwela.” Hindi muna isusuot ang mga black shoes at naglilinis na lang ng paa kapag natawid na ang parang at malapit na sa eskuwelahan.  Tuwing umaga, hands-on si Ate Deli sa paghahanda ng isusuot at aalmusalin ng kanyang eskuwela. Nagpapakain pa rin s’ya ng lima nilang baka at isang kabayo. Napundar lang nila ang mga ito sa mga paiwi sa kanila. Madalas kapag hindi nakakapaghanda ng maluto si Ate Deli ay nanunulungan s’ya sa canteen para libre na ang pananghalian ng kanyang mga eskuwela. Nagyu-utility pa nga s’ya sa elementary at sayang din ang honorarium.

   Nang una s’yang manghiram ng puhunan, ginamit nila ito ng kanyang mister na si Kuya Ansyo sa pagmamanukan. Sumala na s’ya sa pagtatanim ng mais at gulayin kaya naghayupan naman sila. Nag-alaga sila ng 100 ulo sa loob ng isang taon pero sumala rin ang negosyo nilang ito kaya ang natira nilang pera sa pagmamanok ay ipinahiram ulit ng asosasyon nila para idagdag sa pambili ng bangka.




Si Ate Deli at Princess Lovely

   Ginamit ni Kuya Ansyo ang bangka sa pandudulong at sa wakas ay tumama naman sila. Malaki ang naiuuwi nila kapag may dulong sa isang dayite o isang linggo na gabi-gabi ay nasa laot. Nakakatulong pa sila sa ibang taong nakakasama nila pandudulong. Minsan, nakakagawa pa ng bagoong si Ate Deli na dinadala pa nila sa Dolores, Quezon.

   Princess Lovely ang pangalan ng kanilang bangka, bunso nilang anak si Lovely. Matapos lang ang isang taon, nakapundar din sila ng isa pang bangka at ipapalaot na si Prince Christian kapag natapusan na ang kanyang pintura. Gagamitin naman nila ito bilang tourist boat kung saan kumikita rin sila sa mga local tourists at divers.

    “Ang oras ay ‘wag masayang,” ang simpleng panuntunan ni Kuya Ansyo. Kaya bukod sa pagdudulong ay gumagawa naman ng mga upuan mula sa mga patay nang puno o natumbang kahoy si Kuya Ansyo nito lang nakalipas na buwan.


Si Ate Deli habang kinukuwento si Christian

   Sa dami ng ginagampanan ni Ate Deli para sa kanyang komunidad at kanyang pamilya, hindi mo na maiisip na may dinadala pa s’yang condition sa kanyang colon. Magastos din ang gamutan n’ya hanggang ngayon. Napakalaking tulong ang maayos nilang kabuhayan ngayon dahil hindi sila kalat ang paa sa pangungutang para sa pagpapa-check up at pambili ng gamot ni Ate Deli. “Tiyaga-tiyaga lang Ser, at nakakaadya rin naman.”

   “Kasiyahan ko na makita ang aking mga anak sa umaga ay mga naka-uniporm at sunod-sunod na naglalakad  papasok sa eskuwela,” ang simpleng kasiyahan ni Ate Deli. Buong pagmamalaki n’ya nga sa’kin ‘yung mga medals ng mga anak n’ya sa kanilang ding-ding. Si Christian, Grade 7, ay simula kinder ay honor student, campus journ, at pandayo ng eskuwela sa mga quiz bee. Kaya todo suporta naman ang mag-asawang Ate Deli at Kuya Ansyo sa pag-aaral ng mga anak.

   Pagbalik namin sa baranggay hall, sinuklian kami ng prito at pinaksiw na bangus na tanghalian ng mga taga-Laiya Ibabaw. May sawsawang toyomansi na mag ginayat na sibuyas. Ang lambot-lambot at amputi-puti ng kanin. Malamig na malamig din ang tubig. Si Ate Deli at ibang mga nanay ang nag-abyad ng tanghalian namin kahit hindi naman dapat. Napalakas talaga ang kain namin nina Tsang Lorie at Mam Mildred.

    At least isa sa daan-daang livelihood statistics ng San Juan ay mayroon nang kuwento at pangalan.


   

Friday, October 6, 2017

Oktubre 05, 2017



    Nagpunta kami ni Tita Nel sa baranggay kasama ng mga konsehala. Sa isang okasyon na may mga magulang at mga bata kami pinaupo. Hindi ko nga rin alam kung bakit kami naroon. Basta nang mag-umpisa ang presentation ng mga bata’y nakaupo na kami sa monoblock. Nagimbal ako sa presentation, parang isang quiz na musical na nagtatanong si teacher kung kaninong rehimen nagkaroon ng martial law. Pakanta ring inisa-isa ang choices, nabanggit ang yumaong diktador sa letra ng C. Sumagot ang mga bata in chorus, wala raw nangyaring martial law! With matching choreography pa at padila-dila na parang nag-“nye-nye-nye-nye-nye”. Hindi raw kasi tayo marunong magbasa.

   Hanggang narinig ko na ang opening music score ng Game of Thrones, si Ate Cars tumatawag. Nawala ang mga bata. Nawala ang mga magulang. Nakahiga pala ako at hindi nakaupo. Akala ko’y umaga na, alas-siyete lang pala ng gabi. Binangungot pala ako.

   Hindi kaya may historical revisionism formula sa iniinom kong antihistamin?

#

Dyord
Oktubre 05, 2017
White House

Tuesday, October 3, 2017

Achievement Unlocked: Writing Desk

Ang haba na ng TBR list ko. 


     Mahigit isang taon din akong nagtiyaga na kumain at magsulat sa ibabaw ng mega box, ‘yung plastik na taguan ng mga gamit sa bahay. Masakit sa likod at hindi ka talaga gaganahan magtrabaho o magsulat sa bahay, nakakangalay.

     Naalala ko nung wala pa akong regular at totoong trabaho (hindi pa rin naman ako regular hanggang nagyon, sinabi ko sa sarili ko na kapag namumuhay na ‘ko mag-isa ay mas makakapagsulat na ako nang matiwasay. Nang mas marami. Nang mas maayos. Kasi naman sa bahay namin, imbes na creative ay destructive process ang aabutin mo sa dakdak ni Mama, singhal ni Papa, at ingay ng telebisyon. Pero nakasulat nga ba ako nang mas maayos, marami, at matiwasay nang namuhay na’ko mag-isa sa White House? Hindi rin.

     Bukod sa masakit nga sa likod kapag nagsulat ka sa ibabaw ng mega box, marami pa ring dahilan para di magsulat. Nang minsang dumalaw ako kena Donjie at Liyow sa Pasig, nakita ko ‘yung working desk ni Liyow sa tinitirhan nila sa Ugong. Tapos, sa dingding nakapaskil ‘yung mga projects na dapat matapusan. Nainggit ako sa table at sa productivity kaya sabi ko ako rin.

     Pagkauwing-pagkauwi ko mag-iinvest ako sa maayos na writing space kung gusto ko talagang ayusin ang buhay ko. Pinasok ko ang Ace hardware at kumuha ng malawak-lawak pero kaya kong dalhin na collapsible na table para kaya kong bitbitin sakaling palayasin na ko ng Kagawaran. Binaklas ko ang cork board sa office kasi ako naman ang bumili noon at inuwi ko sa bahay. Dahil hindi ko kayang magpako-pako at baka masira ko ang pader ay bumili naman ako sa Japan Home ng hooks na may adhesive na susunugin sa likod para kumapit. Kayang dalhin ng metal hooks hanggang 3 kg. Bumili rin ako ng pins, binder at paper clips sa NBS. Bumili rin ako ng magagandang bolpen, ‘yung Zebra 0.5 at isang highlighter na yellow-green. Tapos, pinatasan ko ng mga books ‘yung table ko, pinagmukha kong cluttered pero maayos.

Table: Php 2,100
Cork board: Php 550
Metal hooks: Php 193 (3 pcs.)
Pins, Binders, & Paper clips: Php 82
Highlighter: Php 30
Zebra 0.5: Php 56 (2 pcs)

     ‘yung upuan ko, hiniram ko lang sa lokal na pamahalaan, “MSWDO” pa ang nakaukit sa sandalan.  Ibabalik ko na lang kapag nag-inventory. Nagdadala rin naman ako ng mga trabaho sa bahay ah. Ipinagpaalam ko naman kay Mam Galela, sabi ko kasi’y wala na rin akong pambiling upuan.

     Nakasulat ba ako ng marami, maayos at matiwasay? Hindi pa rin yata. Naghihigitan pa rin kami. Minsan nahuhuli kong nanonood lang ako ng anime o kaya naglalaro sa photoshop. Pero bago natapos ang Setyembre, 9 out of 12 ang natapusan ko sa inilista kong mga dapat matapusan. At ilan sa mga ‘yun ay sulatin na ipapasa kunghaanman. Kahit papaano, naibalik ko na ‘yung Php 3,011 na ininvest ko sa writing space ko sa pamamagitan ng pagsusulat.
#

Dyord
Oktubre 02, 2017
White House